തോക്കിൻമുനകളെ വാരിക്കുന്തങ്ങളാൽ നേരിട്ട ജനത; പുന്നപ്ര–വയലാർ സമരത്തിന് എൺപത് വയസ്സ്

തോക്കിൻമുനകൾക്കു മുന്നിൽ വാരിക്കുന്തങ്ങളുമായി നെഞ്ചുവിരിച്ചുനിന്ന ജനത. വെടിയുണ്ടകൾ ശരീരങ്ങൾ തുളച്ചുകയറിയപ്പോഴും താഴാതെ പിടിച്ച ചെങ്കൊടി. അധികാരത്തിന്റെ തോക്കുകൾക്കു മുന്നിൽ തൊഴിലാളിവർഗത്തിന്റെ ആത്മാഭിമാനം ഉയർത്തിപ്പിടിച്ച പോരാട്ടം. പുന്നപ്രയുടെയും വയലാറിന്റെയും മണ്ണിൽ വിപ്ലവത്തിന്റെ ചോര വീണിട്ട് എൺപത് വർഷം തികയുന്നു. സ്വതന്ത്ര തിരുവിതാംകൂർ എന്ന ദിവാൻ സർ സി.പി. രാമസ്വാമി അയ്യരുടെ സ്വപ്നത്തിനെതിരെ ഉയർന്ന ആ ഐതിഹാസിക സമരം കേരളത്തിന്റെ സാമൂഹിക-രാഷ്ട്രീയ ചരിത്രത്തിലെ രക്തരൂക്ഷിത അധ്യായമാണ്.

ആലപ്പുഴയിലെ വലിയ ചുടുകാട്ടിലും വയലാറിലെ രക്തസാക്ഷി സ്മാരകങ്ങളിലും ഇന്നും മുഴങ്ങുന്നത് എട്ടു പതിറ്റാണ്ട് പഴക്കമുള്ള പോരാട്ടത്തിന്റെ ഓർമകളാണ്. വെടിയേറ്റുതുളഞ്ഞ തെങ്ങുകളും വാരിക്കുന്തമേന്തിയ രക്തസാക്ഷികളുടെ സ്മാരകങ്ങളും ആ കാലത്തിന്റെ ക്രൂരതയ്ക്കും ചെറുത്തുനിൽപ്പിനും സാക്ഷികളായി നിലകൊള്ളുന്നു. ഇരുമ്പും ഈയവും ശരീരത്തിൽ തുളച്ചുകയറിയിട്ടും മുഷ്ടി ചുരുട്ടി മുദ്രാവാക്യം വിളിച്ച തൊഴിലാളികളുടെ ചരിത്രം കാലത്തെ അതിജീവിച്ച് ഇന്നും ജീവിക്കുന്നു.

സ്വതന്ത്ര തിരുവിതാംകൂർ; ഏറ്റുമുട്ടലിലേക്ക് നയിച്ച പ്രഖ്യാപനം

കാലം 1946. ഇന്ത്യ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിലേക്ക് അടുക്കുന്നു. നാട്ടുരാജ്യങ്ങളുടെ ഭാവി എന്താകുമെന്ന ചർച്ചകൾ ശക്തമായ കാലം. അപ്പോഴാണ് തിരുവിതാംകൂറിനെ ഇന്ത്യൻ യൂണിയനിൽ ചേർക്കാതെ സ്വതന്ത്ര രാജ്യമായി നിലനിർത്തണമെന്ന നിലപാടുമായി ദിവാൻ സർ സി.പി. രാമസ്വാമി അയ്യർ രംഗത്തെത്തിയത്. തിരുവിതാംകൂറിന് അമേരിക്കൻ മാതൃകയിലുള്ള ഭരണസംവിധാനം എന്ന ആശയവും അദ്ദേഹം മുന്നോട്ടുവച്ചു.

ദിവാന്റെ ഈ നീക്കത്തിനെതിരെ ഉയർന്ന മുദ്രാവാക്യമായിരുന്നു ‘അമേരിക്കൻ മോഡൽ അറബിക്കടലിൽ’. സ്വതന്ത്ര തിരുവിതാംകൂർ എന്ന ആശയത്തിനെതിരായ പ്രതിഷേധം വൈകാതെ തൊഴിലാളികളുടെയും കർഷകരുടെയും സംഘടിത പോരാട്ടമായി വളർന്നു. ജന്മിത്വത്തിനും തൊഴിൽചൂഷണത്തിനുമെതിരായ സമരങ്ങൾക്ക് പുതിയ രാഷ്ട്രീയമാനം കൈവന്നു. കമ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ തൊഴിലാളിവർഗം ദിവാന്റെ ഭരണനയങ്ങൾക്കെതിരെ സംഘടിച്ചു.

തൊഴിലാളികളുടെ ചെറുത്തുനിൽപ്പ്; പട്ടാളവുമായി നേർക്കുനേർ

പൊലീസ് ഭീകരതയും തൊഴിലാളികൾക്കും സ്ത്രീകൾക്കുമെതിരായ അടിച്ചമർത്തലുകളും രൂക്ഷമായതോടെ ആലപ്പുഴയിലെയും ചേർത്തലയിലെയും കയർ, കർഷക, മത്സ്യബന്ധന, ചെത്ത് തൊഴിലാളികൾ സമരരംഗത്ത് സജീവമായി. കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ വിവിധ മേഖലകളിൽ സമരവോളണ്ടിയർ ക്യാമ്പുകൾ രൂപപ്പെട്ടു.

കുന്തക്കാരൻ പത്രോസ്, ടി.കെ. വർഗീസ് വൈദ്യൻ, കെ.സി. ജോർജ്, ‘വയലാർ സ്റ്റാലിൻ’ എന്നറിയപ്പെട്ട സി.കെ. കുമാരപ്പണിക്കർ, ടി.കെ. ദിവാകരൻ, പി.ജി. പത്മനാഭൻ, കെ.കെ. കുഞ്ഞൻ, പി.കെ. ചന്ദ്രാനന്ദൻ, കെ.ആർ. ശ്രീധരൻ, വി.എസ്. അച്യുതാനന്ദൻ തുടങ്ങിയവർ സമരചരിത്രവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രധാന പേരുകളാണ്.

1946 ഒക്ടോബറിൽ തൊഴിലാളികൾ പ്രഖ്യാപിച്ച പൊതുപണിമുടക്ക് സായുധ ഏറ്റുമുട്ടലിലേക്ക് വളർന്നു. ഒക്ടോബർ 22 മുതൽ 27 വരെയുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ പട്ടാളവും സമരക്കാരും പല സ്ഥലങ്ങളിലും നേർക്കുനേർ ഏറ്റുമുട്ടി. ഒക്ടോബർ 24-ന് പുന്നപ്രയിലെ പട്ടാള ക്യാമ്പ് സമരക്കാർ വളഞ്ഞതോടെ സംഘർഷം രൂക്ഷമായി. വെടിയുതിർക്കലിനെ വാരിക്കുന്തങ്ങളുമായി നേരിട്ട തൊഴിലാളികളുടെ ചെറുത്തുനിൽപ്പ് ചരിത്രത്തിൽ ഇടംപിടിച്ചു.

പുന്നപ്രയിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങിനിന്നില്ല ഏറ്റുമുട്ടൽ. തിരുവമ്പാടി, കാട്ടൂർ, മാരാരിക്കുളം, മേനാശേരി, ഒളതല, വയലാർ തുടങ്ങിയ പ്രദേശങ്ങളിലേക്കും സംഘർഷം വ്യാപിച്ചു. പട്ടാളത്തിന്റെ വെടിവെപ്പിലും അടിച്ചമർത്തൽ നടപടികളിലും നിരവധി തൊഴിലാളികൾ കൊല്ലപ്പെട്ടു. വീടുകൾ കത്തിക്കുകയും മൃതദേഹങ്ങൾ കൂട്ടിയിട്ട് കത്തിക്കുകയും ചെയ്തതായും ചരിത്രവിവരണങ്ങൾ രേഖപ്പെടുത്തുന്നു.

സമരത്തിൽ കൊല്ലപ്പെട്ടവരുടെ കൃത്യമായ എണ്ണം ഇന്നും തർക്കവിഷയമാണ്. നൂറുകണക്കിന് തൊഴിലാളികൾക്ക് ജീവൻ നഷ്ടപ്പെട്ടുവെന്നാണ് പൊതുവെ അംഗീകരിക്കപ്പെടുന്ന ചരിത്രവിവരണങ്ങൾ. പിന്നീട് പാർട്ടി കണക്കുകൂട്ടലുകളിൽ മരണസംഖ്യ 500-നും 800-നും ഇടയിലായിരുന്നുവെന്നാണ് പറയപ്പെടുന്നത്.

രക്തസാക്ഷിത്വത്തിൽനിന്ന് വളർന്ന അവകാശബോധം

പുന്നപ്ര–വയലാർ സമരം സൈനികമായി അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടെങ്കിലും അതിന്റെ രാഷ്ട്രീയ-സാമൂഹിക പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ ദൂരവ്യാപകമായിരുന്നു. സ്വതന്ത്ര തിരുവിതാംകൂർ എന്ന ആശയത്തിനെതിരായ ജനകീയ പ്രതിരോധത്തിന്റെ പ്രധാന അധ്യായമായി സമരം മാറി. തിരുവിതാംകൂറിന്റെ ഭാവിയും ഇന്ത്യൻ യൂണിയനുമായുള്ള ബന്ധവും സംബന്ധിച്ച ചർച്ചകളുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ ഈ പോരാട്ടം നിർണായകമായ ചരിത്രപ്രാധാന്യം നേടി.

സമരത്തിൽ ജീവൻ ബലിയർപ്പിച്ചവർക്ക് പിന്നാലെ വന്ന തലമുറകളിലെ തൊഴിലാളികളിൽ അവകാശബോധവും ആത്മവിശ്വാസവും വളർത്തുന്നതിൽ പുന്നപ്ര–വയലാർ പോരാട്ടത്തിന്റെ ഓർമകൾ വലിയ പങ്കുവഹിച്ചു. അധ്വാനിക്കുന്ന ജനവിഭാഗങ്ങളുടെ സംഘടനാശേഷിയും രാഷ്ട്രീയ ഇടപെടലും ശക്തിപ്പെട്ടു. ആലപ്പുഴയിലും പരിസരപ്രദേശങ്ങളിലും കമ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ വളർച്ചയ്ക്കും ഈ സമരം ചരിത്രപരമായ സ്വാധീനം ചെലുത്തി.

എട്ടു പതിറ്റാണ്ടുകൾക്കിപ്പുറവും കെടാത്ത ഓർമ

കാലം എത്ര കടന്നുപോയാലും പുന്നപ്രയുടെയും വയലാറിന്റെയും മണ്ണിൽ ചിതറിവീണ ചോരയുടെ ഓർമ മായുന്നില്ല. വാരിക്കുന്തങ്ങളുമായി തോക്കുകളെ നേരിട്ട തൊഴിലാളികളുടെ ധീരതയും അടിച്ചമർത്തലിന്റെ ക്രൂരതയും കേരളത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയബോധത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്.

വലിയ ചുടുകാട്ടിലെ ബലികുടീരങ്ങൾക്കും വയലാറിലെ രക്തസാക്ഷി മണ്ഡപത്തിനും മുന്നിൽ തലമുറകൾ ഇന്നും ആദരാഞ്ജലി അർപ്പിക്കുന്നു. പുന്നപ്ര–വയലാർ സമരം ഒരു ചരിത്രസംഭവം മാത്രമല്ല; തൊഴിലാളിവർഗത്തിന്റെ അവകാശപ്പോരാട്ടങ്ങളുടെയും സാമൂഹികനീതിക്കായുള്ള ചെറുത്തുനിൽപ്പിന്റെയും ഓർമപ്പെടുത്തൽ കൂടിയാണ്.

ചെങ്കൊടി താഴ്ത്താതെ പോരാടിയവരുടെ സ്വപ്നങ്ങളും ത്യാഗങ്ങളും ഇന്നും ചരിത്രത്തിന്റെ ഇടിമുഴക്കമായി നിലനിൽക്കുന്നു. പുന്നപ്ര–വയലാർ സമരത്തിന് എൺപത് വർഷം തികയുമ്പോൾ, ആ രക്തസാക്ഷിത്വത്തിന്റെ ഓർമകൾ കേരളത്തിന്റെ പൊതുബോധത്തിൽ വീണ്ടും തിരയടിക്കുകയാണ്.